اردیبهشت
۰۴
    
Posted (حدیثه) in شعر on اردیبهشت-۴-۱۳۸۵

ماندن به ناگزیر و

                      به ناگزیری

                                   به تماشا نشستن

که رو تاتیف ها

                   چه گونه

بزرگ ترین دروغ ها را

به لقمه هایی بس کوچک

                                  مبدل می کنند.

و دم فروبستن ــ آری ــ

به هنگامی که سکوت

                             تنها

                                 نشانه ی قبول است و رضایت.

دریغا که فقر

               چه به آسانی

                                 احتضار فضیلت است

به هنگامی که تو را

از بودن و ماندن

                    چاره نیست!

بودن و ماندن

و رضا و پذیرش.



 
اسفند
۱۰
    
Posted (حدیثه) in شعر on اسفند-۱۰-۱۳۸۴

خیلی تنهام

خیلی تنهام چه کنم؟

ای خدا با کوه غم ها چه کنم؟

تکیه کردم

تکیه کردم بر عشق

با همین دل

با همین دل ساده

:(

کسی نیست بشکنه تنهایی مو



 
اسفند
۰۴
    
Posted (حدیثه) in شعر on اسفند-۴-۱۳۸۴

سلام دوست جونا.

امروز گفتم آپ کنم . آخه معلوم نیست پست بعدیمو کی بزارم .

یه مدتی می خوام برم مسافرت . از همه چی دور باشم . نه همه چی ها 

ولی خوب واسم لازمه تا یکمی خودم رو بسازم .

دلم برا دوستای خوب ومهربونم تنگ میشه ، این شعرم برا شما….:*

 

روزگار بهتری از راه می رسد

و تا آن زمان ….

خود را باور بدار.

همواره هوشیار

بکوش تا دورنمای هر چیز را در نظر آوری.

مهمترین ها را به یاد بسپار

فراموش نکن که دیگری نگران توست

در جست و جوی بهترین باش

بیاموز درسهای آموختنی را

با تکیه بر توانایی - لبخند - خرد و خوش بینی

به سوی گنجینه های دورن راه بگشا

اینهاست ….

پاره های یگانه وجودت

آری روزگار بهتری از راه می رسد.

آری تا وقتی هنوز نفس می کشیم باید امیدوار باشیم "      سوزان پولیس شوتز "

 

کی اینا رو داره میگه :D



 
دی
۲۳
    
Posted (حدیثه) in شعر on دی-۲۳-۱۳۸۴

برداشت ۱ :

پنجره ای هست اما

دستی نیست که

آن را باز کند.

 

برداشت ۲ :

پنجره نیست اما

دستی هست که آن را باز کند.

 

برداشت ۳ :

دست مرده است.



 
دی
۰۵
    
Posted (حدیثه) in شعر on دی-۵-۱۳۸۴

همه را دوست دارم .

هم او را که ما را می بیند و انگار نمی بیند.

او را هم از صمیم دل دوست دارم.

:X

 



 
دی
۰۳
    
Posted (حدیثه) in شعر on دی-۳-۱۳۸۴

من نمی توانستم سخن بگویم ،

بنابراین ،

 به سکوت پناه بردم

که تنها زبان دل آدمی است.