خدا رو شکر که برف بند اومد، ما هم برگشتیم به روزای عادی خودمون.
دیشب خواب دیدم تولدمه. همه دعوت بودن ، من آخر از همه با کلی اضطراب و استرس رسیدم به مراسم اونم با چه قیافه زشتی، گریه م گرفته بود! موهام بیش از حد بهم ریخته بود! یه لباس زشت هم تنم بود! کلی تو خواب غصه خوردم. 
امروز به خودم قول دادم بشینم درست و حسابی با فتوشاپ کار کنم. آخه به آرایشگرم قول دادم کارت ویزیت براش بزنم. یه نمونه درست کردم وقتی تکمیل شد می برم نشونش میدم! خیلی خانوم گُلی هستن. من که اینقد دوسش دارم… خلاصه خواب دیشب بهانه ای شد که یه کار خیری بکنم ! 
آها یه دوست بنگلادشی هم پیدا کردم! چون چت به زبان انگلیسی واسم یه خورده زیاد سخت بود بنا به این شد که فارسی یادش بدم. منم که عشق محبت و دوستی و کمک کردن. الان خیلی قشنگ همش بهم میگه: Khahare azize man Hadiseh ! باحاله، خودم که کیف میکنم.
چقد من حس انسان دوستیم زیاده آخه! 
!!!!! میگم چرا زودتر بهم نگفتـــــــــــــین؟ خیلی راحت میگن نمی خواستیم برنامه ریزتون بهم بخوره!!! هنوز بنده خدا خالم هم خبر نداره. امروز تونستم به زور برم تو بخش آی.سی.یو و از پشت شیشه ببینمش! هیچ نمیتونم خالی کنم خودمو. اشکم در نمیاد. فقط یه حس بد دارم. با امروز میشه ۴ روز، هنوز تو کُماست و خیلی خیلی صدمه دیده و خون ریزی داره، لگن شم شکسته. همه چشم انتظارن که کی به هوش میاد. اینقد دلم می سوزه واسش، بعد اینکه به هوش بیاد کلی عمل رو باید بگذرونه. 
میگم خدا چرا دست می زاره رو بنده های تک ش ؟! من هیچ باورم نمیشه فرزانه با اون وضع فجیح تو بیمارستان باشه. یه دختر ساکت، مظلوم، کم حرف! یادمه چند وقت پیش کلی ازش عکس گرفتم. به شدت با عکس مخالف بود خیلی بدش می اومد ازش عکس بگیری! ولی اون شب مثه این عقده ای ها تند تند ازش عکس میگرفتم و اون فقط ابروهاشو تو هم میکرد. هنوزم باورم نشده
