میشه…
این بر میگرده به موضوع عشق یکطرفه…برخلاف همه کسانی که میگن عشق یکطرفه مسخره است…
باید بگم من فکر میکنم..اصلا عشق واقعی یک طرفه است…
چون ..فارغ از انکه اون طرف عاشق شما هست یا نه…شما این عشق یکطرفه رو داری…عاشقی که معشوقش رو میپرسته…اون رو به خاطر خود شخص معشوق. چیزی که در اون میبینه دوست داره..نه به خاطر اینکه اون شخص مال اون بشه…
به خاطر همین یک عاشق حقیقی حتی اگر معشوقش با شخص دیگه ای پیمان ببنده…و حتی عاشق او هم نباشه..اون رودوست داره…تا آخر عمر..
چرا؟
چون این خیلی خودخواهیه که کسی رو دوست داشته باشی به خاطر اینکه او هم تو رو دوست داشته باشه.تو اون رو دوست داری..به خاطر خودش..و به خاطر همینی که هست…با هر که میخواد باشه..و با هر که میخواد زندگی کنه..
پس به این نتیجه میرسیم که اصل عشق از دلبستگی هم جداست اگر این دلبستگی باعث حس تملک در فرد بشه…دیگه عشقی در کارنیست..در نهایت اینکه..بله میشه..خوبم میشه…ما او رو رها میکنیم که به سرنوشتی که خودش انتخاب میکنه..بره…
و در عین حال تا ابد عاشقش هستیم..بلا شرط…دلبسته نیستیم..بلکه وارسته و آزاده هستیم..
البته.دلبستگی اگر خودخواهی به بار نیاره در نوع خودش بد نیست..
مامان حدیث..نگفتم ازاین سوالا نکن؟…امشب چراغ کوچه پشتی خاموشه…بچه ها شام غریبون گرفتن…قرصای قلب منو ندیدی؟…به گمانم دلبستگی ماژور من داره عود میکنه.
پ.ن ۱:مرسی شاهین عزیز!
پ.ن ۲:خسته شدم از دسته بلاگفا کمکم داره طاقتم تموم میشه!
