مودیگلیانی نقاش و مجسمه ساز ایتالیایی است که بیشتر زندگی هنری اش را در پاریس گذراند.مودیلیانی در لیوُرنو در مرکز ایتالیا به دنیا آمد و تحصیلات هنری اش را در ایتالیا(قبل از مهاجرت به پاریس در سال ۱۹۰۶) شروع کرد و از هنرمندان سبکها و جنبشهای مختلف هنری زمانش تاثیر گرفت. او بر اثر بیماری سل که به خاطر فقر، کارزیاد، مصرف زیاد الکل و مواد مخدر تشدید شده بود، در سن ۳۵ سالگی در پاریس درگذشت.
او گردن سوژههایش را بلند و چشمان آنها را بادامی و بسیار ریز میکشید که سبک مخصوص او و مشخصه آثارش است.

درسال ۲۰۰۴ فیلمی به نام مودیلیانی براساس زندگی او توسط میک دیویس وبا بازی اندی گارسیا (مودیلیانی) و امید جلیلی در نقش پیکاسو ساخته شد.
چانا اُرلوف، مجسمه ساز روس مودیلیانی را با دختر ۱۹ساله زیبایی به نام ژان ابوترن، آشنا کرد که دانشجوی هنر و مدل تسوگوهارو فوجیتا بود. ژان به خاطر رابطه اش با مودیلیانی که از نظر خانواده مسیحی و مذهبی ژان رابطهای نامشروع بود، تحت فشار بود.با این که خانواده ژان مخالف رابطه آنها بودند خیلی زود مودیلیانی و ژان زندگی شان را با هم شروع کردند. پس از مهاجرت آن دو به نس در فرانسه، ژان در ۲۹ نوامبر ۱۹۱۸ دختری به دنیا آورد که اسمش را ژان(۱۹۸۴-۱۹۱۸) گذاشتند. بعداز مرگ مودیلیانی، پدرومادر ژان اورا به خانه خودشان بردند.دو روز پس از مرگ مودیلیانی، ژان خودش و کودکی را که در شکم داشت، با پریدن از پنجرهٔ طبقه پنجم ساختمان کشت. این صحنه خیلی دردناک بود.

پ.ن۱: رامک گُلی!
پ.ن۲: دعایم کنید.
پ.ن۳: شونصد دفعه من پست رو نوشتم و مرتب کردم. وای خسته م کرد.
الان شد شونصد و یک دفعه!!!









سلام حدیث جوونم. خوبی؟
داستانه قشنگی داشت این فیلمه.آخرش غم انگیز بود.
چی بگم دیگه …حرفم نمی یاد .اخه خوب درکش نکردم این داستان رو.
فدات
قربانت حدیث…!!!
همسری خوشگل و مهربونم.
لطف میکنی بیای توی این بازی شرکت کنی؟!
http://www.blognevesht.com/1386/12/09/keoproject/
چه خوش رنگه اینجا
وای چقدر فیلم دردناکی

اینقدر افسرده میشم از این فیلمها تا مدتها توی ذهنم میمونه صحنه هاش
.
.
میگما من فوضولی کردم توی این پست صادق
منم میخوام تو این بازی شرکت کنم خوب
خوشمان آمد خیلی
تو که شرکت کردی بعدش منو دعوت کن .. یعنی فقط یه کوچولو پارتی بازی کن 
اختیار داری گلم، این چه حرفیه! من تا بیام بازی کنم خیلی دیر میشه! تو شروع کن. از همین جا دعوتی
سلام… من این فیلم رو دیدم… به نظر من خیلی قشنگ بود… مخصوصا صحنه ای که داشتن نقاشهای بزرگ هرکدوم اثر خودشون رو برای مسابقه آماده می کردند… و ناراحت کننده ترین صحنه هم خودکشی ژان بود… خیلی فیلم خوبی بود.
وای مودی . من عاشق این فیلمم . شنیدم زیاد خوب نیستی . درسته ؟ راستی این قالبت خیلی قشنگه چند وقتی بود اینجا نیومده بودم …